Bezpieczne wakacje – kilka ważnych zasad.
Wakacje to czas odpoczynku, zabawy i nowych przygód. Aby letni wypoczynek był nie tylko radosny, ale przede wszystkim bezpieczny, warto pamiętać o kilku ważnych zasadach dotyczących zarówno zabaw na świeżym powietrzu, wypoczynku nad wodą, jak i korzystania z internetu.
Bezpieczeństwo podczas zabawy na podwórku
Dzieci uwielbiają spędzać wakacje na świeżym powietrzu. Pamiętajmy, aby:
- przypominać o zasadach bezpiecznego poruszania się po drogach i przechodzenia przez jezdnię,
- uczyć korzystania z kasku podczas jazdy na rowerze, hulajnodze czy rolkach,
- zwracać uwagę na zabawę z dala od ruchliwych ulic i parkingów,
- zadbać o ochronę przed słońcem – nakrycie głowy, krem z filtrem oraz regularne picie wody,
- przypominać dzieciom, aby nie oddalały się bez wiedzy rodziców lub opiekunów.
Kontakty z nieznajomymi – przypomnijmy dzieciom podstawowe zasady
Warto regularnie przypominać dzieciom, że nie każdy dorosły, który wydaje się miły i pomocny, jest osobą godną zaufania.
Nauczmy dziecko, że:
- nie powinno oddalać się z nieznajomą osobą bez wiedzy rodzica lub opiekuna,
- nie wolno przyjmować prezentów, pieniędzy, słodyczy czy zaproszeń od obcych osób,
- nie należy wsiadać do samochodu nieznajomego, nawet jeśli twierdzi, że zna rodziców,
- w sytuacji zagrożenia ma prawo głośno krzyczeć, wołać o pomoc i uciekać do miejsca, gdzie znajdują się inni ludzie,
- zawsze powinno poinformować rodzica lub opiekuna, jeśli ktoś zachowywał się w sposób budzący niepokój.
Warto również ustalić z dzieckiem hasło bezpieczeństwa – umówione słowo, które zna tylko rodzina. Jeśli ktoś będzie twierdził, że został wysłany przez rodziców, dziecko może poprosić o podanie tego hasła. Jego nieznajomość będzie sygnałem, że nie należy ufać tej osobie.
Pamiętajmy, że celem takich rozmów nie jest wzbudzanie lęku, lecz wyposażenie dziecka w umiejętności, które pomogą mu bezpiecznie reagować w różnych sytuacjach. Dziecko powinno wiedzieć, że zawsze może zwrócić się o pomoc do rodzica, opiekuna, nauczyciela, policjanta lub innej zaufanej osoby dorosłej.
Bezpieczeństwo nad wodą
Woda daje wiele radości, ale wymaga szczególnej ostrożności.
- Dziecko powinno przebywać nad wodą wyłącznie pod opieką osoby dorosłej.
- Korzystajmy jedynie ze strzeżonych kąpielisk.
- Uczmy dzieci, że nie wolno skakać do nieznanej wody.
- Kamizelki ratunkowe są obowiązkowe podczas rejsów łódką, kajakiem czy rowerem wodnym.
- Przypominajmy, że nawet umiejętność pływania nie zwalnia z przestrzegania zasad bezpieczeństwa.
Bezpieczne wakacje w internecie
Podczas wakacji dzieci często spędzają więcej czasu z telefonem, tabletem lub komputerem. Warto zadbać o ich bezpieczeństwo również w świecie cyfrowym.
Chrońmy dane osobowe
Nauczmy dzieci, aby:
- nie podawały w internecie swojego adresu, numeru telefonu, hasła czy innych danych wrażliwych dotyczących rodziny czy zanjomych,
- nie udostępniały informacji o miejscu pobytu rodziny,
- konsultowały z rodzicami nowe znajomości zawierane online.
Chrońmy wizerunek dziecka
Przed publikacją zdjęć warto zastanowić się:
- czy fotografia nie pokazuje zbyt wielu prywatnych informacji,
- czy dziecko będzie czuło się komfortowo z jej obecnością w sieci za kilka lat,
- czy zdjęcie nie przedstawia dziecka w stroju kąpielowym lub innych intymnych sytuacjach.
Specjaliści zalecają również ograniczenie publikowania relacji z wakacji „na żywo” oraz korzystanie z ustawień prywatności w mediach społecznościowych.
Uważajmy na oszustwa i wyłudzanie pieniędzy
Dzieci coraz częściej korzystają z zakupów w grach i aplikacjach. Często robią to nieświadomie, przez przypadek klikając w linki. Warto:
- nie zapisywać danych kart płatniczych w urządzeniach, z których korzystają dzieci,
- rozmawiać o reklamach i fałszywych ofertach,
- przypominać, że nie wolno klikać podejrzanych linków ani podawać kodów czy haseł.
Dobierajmy gry do wieku dziecka
Nie każda gra jest odpowiednia dla przedszkolaka. Warto:
- sprawdzać oznaczenia wiekowe gier,
- interesować się tym, w co dziecko gra i wspólnie rozmawiać o jego aktywności w sieci.
- zwracać uwagę na obecność przemocy, strasznych treści lub możliwości kontaktu z nieznajomymi. W wielu popularnych grach internetowych z funkcją czatu i kontaktu między użytkownikami, istnieje ryzyko kontaktu dzieci z osobami o złych intencjach (np. Roblox). Osoby te próbują zdobywać zaufanie dziecka poprzez rozmowy i wspólną grę, nakłaniać do przejścia na inne komunikatory, wyłudzać dane osobowe, zdjęcia (również intymne) proponując w zamian „darmowe” przedmioty lub walutę w grze.
Korzystajmy z kontroli rodzicielskiej
Kontrola rodzicielska może pomóc:
- ograniczać czas korzystania z urządzeń,
- filtrować nieodpowiednie treści,
- monitorować aktywność dziecka,
- blokować strony i aplikacje niedostosowane do wieku. Jednocześnie najważniejsze pozostają rozmowa, wspólne ustalanie zasad oraz budowanie zaufania.
Drodzy Rodzice
Najskuteczniejszą ochroną dziecka jest Państwa obecność, zainteresowanie i rozmowa. Zachęcajmy dzieci do aktywnego spędzania czasu, wspólnych zabaw, odkrywania świata i rozwijania pasji. Niech wakacje będą czasem odpoczynku, radości i budowania pięknych wspomnień – zarówno w świecie rzeczywistym, jak i cyfrowym.
Życzymy wszystkim dzieciom i ich rodzinom bezpiecznych, pogodnych i pełnych uśmiechu wakacji!
Luty to ważny miesiąc w rozmowie o zdrowiu psychicznym. To właśnie w tym miesiącu obchodzimy Międzynarodowy Dzień Walki z Depresją (23 lutego), choroby, która dotyka miliony osób, a wciąż bywa niezrozumiana, bagatelizowana lub ukrywana pod maską „wszystko jest w porządku”.
Dlaczego ten temat jest ważny także w przedszkolu?
Dzień Walki z Depresją to okazja, by zatrzymać się i zwrócić uwagę na zdrowie psychiczne — dzieci i dorosłych. Depresja to choroba, która może dotknąć każdego, niezależnie od wieku, sytuacji rodzinnej czy społecznej. Rozmowa, uważność i wiedza są pierwszym krokiem do wsparcia i profilaktyki, również w środowisku przedszkolnym.
Depresja dziecięca – jak może się objawiać?
U dzieci w wieku przedszkolnym depresja często wygląda inaczej niż u dorosłych. Zamiast smutku mogą pojawić się: drażliwość, złość lub wycofanie, częsty płacz, brak radości z zabawy, trudności ze snem, apetytem czy koncentracją, a także bóle brzucha lub głowy bez wyraźnej przyczyny. Dzieci nie zawsze potrafią nazwać swoje emocje, ale mocno je przeżywają. Dlatego tak ważna jest czujność dorosłych i reagowanie na zmiany w zachowaniu dziecka.
Depresja rodzica – jak wpływa na dziecko i całą rodzinę?
Depresja jednego z rodziców wpływa na funkcjonowanie całej rodziny. Choroba ta może zmieniać codzienne relacje, sposób komunikacji i atmosferę w domu. Rodzic zmagający się z depresją często ma mniej energii i zasobów emocjonalnych, co nie jest wyborem, lecz objawem choroby.
Dzieci bardzo wyczuwają napięcie emocjonalne — nawet jeśli nikt o nim nie mówi. Ton głosu, mimika, reakcje dorosłych czy ogólna atmosfera w domu są dla dziecka czytelnymi sygnałami. Gdy emocje nie są nazywane, dziecko nie przestaje ich odczuwać — pozostaje z nimi samo. Może czuć się zagubione, nadmiernie odpowiedzialne, winne lub odrzucone.
Brak rozmowy nie chroni dziecka. Próbując zrozumieć sytuację, dziecko tworzy własne wyjaśnienia, często odnosząc wszystko do siebie. Może myśleć, że to ono jest powodem smutku rodzica, że zrobiło coś źle albo że musi być „grzeczniejsze”, by poprawić sytuację. Takie myśli bywają bardzo obciążające i mogą wpływać na poczucie bezpieczeństwa oraz własnej wartości dziecka.
Depresja rodzica wpływa także na relację partnerską i podział ról w rodzinie — drugi dorosły bywa przeciążony i zmęczony, co zwiększa napięcie w całym systemie rodzinnym. Warto podkreślić: depresja nie jest niczyją winą. To choroba, którą można i trzeba leczyć. Pamiętaj dbając o siebie, dbasz także o swoje dziecko.
Jak wspierać osoby z depresją?
- rozmawiać i uważnie słuchać, bez oceniania
- nazywać emocje i akceptować je („Widzę, że jest Ci trudno” „Jestem dziś smutny, to nie twoja wina”)
- budować poczucie bezpieczeństwa i bliskości
- reagować na niepokojące sygnały
- szukać pomocy specjalistycznej — to wyraz odpowiedzialności
- korzystać ze sprawdzonych źródeł wiedzy i wsparcia
Czego nie robić?
- nie bagatelizować emocji („To nic takiego”, „Przesadzasz”)
- nie porównywać z innymi („Inni mają gorzej”)
- nie zostawać z problemem w samotności („Poradzisz sobie sam, to nic wielkiego”, „Nie wyglądasz na kogoś kto ma problemy”)
Pamiętajmy
Rozmowa ma moc. Nawet prosta, dostosowana do wieku dziecka informacja zmniejsza lęk i daje poczucie bezpieczeństwa. Dbając o własne zdrowie psychiczne, dorośli dbają także o dobro dziecka i całej rodziny. Uważność, relacja i wsparcie są dla osoby cierpiącej źródłem siły i poczucia bezpieczeństwa. Wczesna reakcja może zapobiec pogłębianiu się trudności.
Gdzie szukać pomocy i wsparcia?
Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym 800 70 2222 (całodobowo, bezpłatnie). Z pomocy można skorzystać także poprzez czat na stronie centrumwsparcia.pl.
Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 (całodobowo)
Wsparcie emocjonalne dla dorosłych 116 123
W nagłych sytuacjach zagrożenia życia 112
Nie jesteś sam/a. Pomoc jest dostępna.
Zdrowie psychiczne dzieci w wieku przedszkolnym
10 października obchodzimy Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego. Zdrowie psychiczne to fundament prawidłowego rozwoju dziecka. Obejmuje zdolność do przeżywania emocji, tworzenia relacji i radzenia sobie z wyzwaniami dnia codziennego. Wczesne lata życia mają kluczowe znaczenie dla dalszego dobrostanu emocjonalnego i społecznego.
Relacje z rodzicami i opiekunami.
Bezpieczna, czuła i przewidywalna relacja z rodzicem to najważniejszy czynnik chroniący zdrowie psychiczne dziecka. Dostępność emocjonalna rodzica – reagowanie na potrzeby, wspólna zabawa i rozmowa – wspiera rozwój poczucia bezpieczeństwa i samoregulacji. Krótkie, codzienne chwile pełnej uwagi mają ogromne znaczenie.
Co znaczy „dostępność” rodzica w praktyce?
Słuchanie i odpowiadanie na sygnały dziecka poprzez zwrócenie się ku niemu, nawiązanie kontaktu wzrokowego, odpowiedź werbalną lub niewerbalną – czasami przecież wystarczy „przytulas”. Część z Was, drodzy rodzice pomyśli że to oczywiste, ale coraz częściej niestety obserwuje się obecność fizyczną rodzica bez obecności emocjonalnej (scrollowanie smartfona).
Wspólna zabawa i rozmowa — nawet krótkie, ale codzienne i pełne bliskości interakcje mają duże znaczenie.
Spójność i przewidywalność: stały rytm dnia, jasne granice i rutyny dają dziecku poczucie bezpieczeństwa.
Badania pokazują, że wysoka jakość przywiązania wiąże się z lepszą regulacją emocji i lepszym funkcjonowaniem społecznym.
Wspieraj samodzielność.
Nie wyręczaj dziecka w zadaniach, które jest w stanie wykonać samo. Nadmierne wyręczanie (tzw. „helicopter parenting”) może ograniczać rozwój samodzielności, odporności i umiejętności radzenia sobie z trudnościami. Dając dziecku adekwatne do wieku zadania (ubieranie prostych rzeczy, sprzątanie zabawek, samodzielne jedzenie) wspieramy jego poczucie sprawczości i kompetencji. Stopniowe stawianie wyzwań, przy jednoczesnym wsparciu i bezpiecznym „zapleczu” rodzica, pomaga w budowie samoregulacji. Pozwalając na próbowanie, popełnianie błędów i radzenie sobie z małymi trudnościami, rozwijasz w nim odporność psychiczną, poczucie sprawczości i pewność siebie.
Ekrany i media.
Zgodnie z zaleceniami WHO i Amerykańskiej Akademii Pediatrii dzieci w wieku 3-6 lat nie powinny spędzać przed ekranem więcej niż 1 godzinę dziennie, najlepiej wspólnie z dorosłym. Dzieci poniżej 2 roku życia – powinny unikać ekranów poza ewentualnymi rozmowami wideo. Zbyt dużo czasu przed ekranem wpływa negatywnie na sen, uwagę i rozwój języka. I uwaga ! ta godzina przedszkolaka to łączny czas przed wszelkimi ekranami (telefon, tablet, komputer, laptop, telewizor).
Znaczenie zabawy swobodnej i kontaktu z naturą.
Zabawa swobodna, ruch i kontakt z naturą są podstawą zdrowia psychicznego. Zabawa swobodna — czyli taka, którą dziecko inicjuje i kieruje samo, bez stałych instrukcji dorosłych — jest kluczowa dla rozwoju emocjonalnego, społecznego i poznawczego. To właśnie w zabawie dzieci uczą się świata, samoregulacji i współpracy z innymi. Dlaczego zabawa swobodna jest tak ważna?
Rozwija kreatywność i wyobraźnię – dziecko wymyśla własne historie, role i rozwiązania problemów.
Wzmacnia kompetencje społeczne – w zabawie z rówieśnikami dzieci uczą się dzielenia, negocjowania i empatii.
Pomaga w rozładowaniu emocji – poprzez ruch, odgrywanie ról i eksperymentowanie dziecko uczy się rozpoznawać i regulować emocje.
Buduje poczucie sprawczości – gdy dziecko samo decyduje, co i jak robi, rośnie jego pewność siebie i samodzielność.
Wspiera odporność psychiczną – zabawa na świeżym powietrzu i w grupie sprzyja radości, uważności i redukuje stres.
Jak rodzice mogą wspierać zabawę swobodną:
Daj dziecku czas i przestrzeń na zabawę – nie musi być zaplanowana ani „produktywna”.
Ogranicz nadmiar zajęć zorganizowanych – dzieci potrzebują chwil „bez celu”, by rozwijać się naturalnie.
Nie ingeruj w zabawę, jeśli nie jest to konieczne – obserwuj, wspieraj, ale nie narzucaj pomysłów.
Zapewnij różnorodne, proste materiały (klocki, patyki, kartony, kredki), które pobudzają wyobraźnię.
Zachęcaj do zabawy na świeżym powietrzu – natura sprzyja spontaniczności i ruchowi.
Coraz więcej badań pokazuje, że regularny kontakt z przyrodą — spacer po lesie, zabawa w parku, ogródku czy na łące — wspiera wszechstronny rozwój dziecka.
Przebywanie w naturze:
obniża poziom stresu i napięcia – kontakt z zielenią wpływa na obniżenie poziomu kortyzolu („hormonu stresu”) oraz poprawia nastrój;
poprawia koncentrację i uwagę – dzieci bawiące się regularnie na świeżym powietrzu mają lepszą samoregulację i łatwiej skupiają się na zadaniach;
wzmacnia odporność psychiczną – natura sprzyja wyciszeniu, pomaga radzić sobie z emocjami i buduje poczucie spokoju;
rozwija empatię i współpracę – wspólne zabawy na świeżym powietrzu uczą dzielenia się, współdziałania i troski o środowisko;
wspiera zdrowy sen i aktywność fizyczną, które są kluczowe dla równowagi emocjonalnej.
Dzieci, które spędzają czas w lesie lub w otoczeniu zieleni, rzadziej doświadczają objawów lęku, nadpobudliwości i problemów z nastrojem. Już 20–30 minut dziennie aktywności na świeżym powietrzu przynosi zauważalne korzyści dla zdrowia psychicznego i fizycznego.
Życzę zdrowia nam wszystkim
Anna Mróz-Kaźmierczak
Poradnik dla rodziców: Nadużywanie gier multimedialnych i nieodpowiednie treści w grach
Wprowadzenie
Gry multimedialne są popularną formą rozrywki, również wśród dzieci w wieku przedszkolnym. Wspierają rozwój, uczą logicznego myślenia i mogą być cennym narzędziem edukacyjnym. Jednak ich niewłaściwe użytkowanie – zarówno pod względem czasu spędzanego przed ekranem, jak i doboru treści – może prowadzić do negatywnych konsekwencji dla zdrowia i rozwoju dziecka.
Zagrożenia związane z nadużywaniem gier:
Problemy zdrowotne – długotrwałe wpatrywanie się w ekran może prowadzić do zmęczenia oczu, bólu głowy oraz problemów z koncentracją. Może prowadzić do uzależniania cyfrowego, wpływa także na uwagę, pamięć i uczenie się.
Zaburzenia snu – nadmierna ekspozycja na ekran, zwłaszcza wieczorem, może powodować trudności z zasypianiem i niespokojny sen.
Zmniejszona aktywność fizyczna – dzieci, które spędzają zbyt wiele czasu na grach, mogą wykazywać mniejszą chęć do ruchu i aktywności na świeżym powietrzu.
Izolacja społeczna – nadmierne granie może ograniczać interakcje z rówieśnikami i rodziną. Dzieci, które spędzają dużo czasu przed ekranami wykazują gwałtowne zmiany nastroju, tendencję do stanów depresyjnych i lęku, miewają wybuchy złości, doświadczają poważnych trudności w regulacji nastroju, często są zirytowane i bardzo źle znoszą frustrację. Ich zachowanie jest buntownicze, zdezorganizowane, relacje społeczne są mało rozwinięte, wykazują słaby kontakt wzrokowy. Do tego dochodzą trudności ze snem, mogą występować też tiki i jąkanie.
Nieodpowiednie treści w grach – dlaczego to ważne?
Niektóre gry zawierają przemoc i inne treści nieodpowiednie dla wieku dziecka. Dzieci w wieku przedszkolnym są szczególnie podatne na wpływy zewnętrzne, dlatego rodzice powinni zwracać uwagę na oznaczenia wiekowe (np. PEGI) oraz zawartość gier.
Jak mądrze korzystać z gier?
Kontroluj czas spędzany przed ekranem – zaleca się, aby dzieci w wieku przedszkolnym nie korzystały z urządzeń ekranowych dłużej niż 30 minut dziennie. Lepiej 2x15 niż 1x30.
Wybieraj gry edukacyjne – warto szukać aplikacji i gier wspierających rozwój poznawczy, koordynację ruchową i kreatywność.
Sprawdzaj treści gier – zwracaj uwagę na oznaczenia PEGI oraz czytaj recenzje przed udostępnieniem gry dziecku.
Graj razem z dzieckiem – wspólna zabawa pozwala kontrolować treści oraz wzmacnia więzi rodzinne.
Wprowadzaj alternatywne aktywności – zachęcaj dziecko do zabawy na świeżym powietrzu, czytania książek czy zajęć manualnych.
Podsumowanie
Gry mogą być wartościową formą rozrywki i nauki, ale ich niewłaściwe stosowanie może prowadzić do negatywnych skutków. Świadomy wybór treści, kontrolowanie czasu spędzanego przed ekranem oraz proponowanie alternatywnych form aktywności to kluczowe działania, które pozwolą dziecku czerpać korzyści z nowoczesnych technologii bez ryzyka ich nadużywania.
A w co grają dzieci z naszego przedszkola?
Informacje zebrane podczas swobodnych rozmów z dziećmi.
Brawl Stars sugerowany przez twórców gry wiek 13 lat
na Google Play PEGI 7
na App Store 9 +
Minecraft na Google Play PEGI 7
na App Store 9+
Uwaga: niektóre dodatki lub rozszerzenia do gry Minecraft zostały zaklasyfikowane jako 12+.
EA Sports FC na Google Play PEGI 3
na App Store 4+
Pokemon GO na Google Play PEGI 7
na App Store 9+
The Sims 4 na Google Play PEGI 12
na App Store 12+
Fortnite na Google Play PEGI 12
na App Store 9+
Roblox na Google Play zalecany nadzór rodzicielski, niektóre elementy gry przeznaczone są dla dzieci 7+, ale dużo treści jest także dla 9+ lub 13 +
na App Store 12 +
Among Us na Google Play PEGI 7
na App Store 9+
GTA na Google Play PEGI 18+
na App Store 18+
Zauważyliście, że tylko jedna gra z w/w przeznaczona jest dla przedszkolaków?
Anna Mróz-Kaźmierczak, psycholog
Lęki u dzieci w wieku przedszkolnym.
Lęk jest naturalnym elementem rozwoju dziecka i pełni funkcję adaptacyjną – pomaga unikać zagrożeń i radzić sobie z nowymi sytuacjami. Ważne jest, aby rodzice byli świadomi typowych lęków pojawiających się na poszczególnych etapach rozwoju oraz wiedzieli, jak wspierać dziecko w ich przezwyciężaniu.
Typowe lęki w wieku przedszkolnym:
3 rok życia
Dzieci w tym wieku mogą reagować lękiem na głośne dźwięki (np. odkurzacz, woda w rurach). Często pojawia się także strach przed dużymi, poruszającymi się przedmiotami (samochody), burzą, wiatrem, ciemnością oraz małymi zwierzętami (np. owadami). Może nasilić się lęk separacyjny, który pojawia się już ok. 7-9 miesiąca życia by później znowu dać o sobie znać tuż przed 3 urodzinami. Stopniowo zanika około 5 roku życia.
4 rok życia
Dzieci zaczynają przeżywać koszmary senne i odczuwać lęk przed ciemnością. Ich rozwijająca się wyobraźnia sprawia, że mogą bać się potworów lub innych wymyślonych postaci.
5 rok życia
W tym wieku lęk przed istotami nadprzyrodzonymi, takimi jak duchy, wiedźmy czy potwory, staje się bardziej wyraźny. Dzieci mogą prosić rodziców o sprawdzenie, czy pod łóżkiem nie kryje się potwór. Może także pojawić się obawa przed nieznanymi osobami oraz lęk związany z obawą o bezpieczeństwo bliskich np. czy mama wróci do domu.
6 rok życia
Pojawia się lęk przed stratą i śmiercią – dzieci pojmują już, że pewne rzeczy są nieodwracalne, dlatego boją się o siebie i o rodziców. Zadają dużo pytań z cyklu: „Co się dzieje po śmierci?", „Czy ty umrzesz?", „Czy ja umrę?". To bezpośrednio związane jest z kolejnym lękiem - o zdrowie. Od 5 roku życia, dzieciom towarzyszą lęki dotyczące możliwości uszkodzenia ciała. Stąd dzieci często boją się włamywaczy, wypadków samochodowych, porwań. Mogą również bać się gwałtownych zjawisk atmosferycznych. To wiek intensywnych lęków społecznych, związanych z odrzuceniem.
Jak pomóc dziecku w przezwyciężaniu lęków?
Wspieraj poczucie bezpieczeństwa – okazuj zrozumienie i akceptuj emocje dziecka, nie bagatelizuj jego strachu.
Czytaj bajki terapeutyczne – historie o bohaterach pokonujących lęki mogą pomóc dziecku w radzeniu sobie z własnymi obawami.
Wprowadź techniki relaksacyjne – ćwiczenia oddechowe i wizualizacje mogą pomóc dziecku wyciszyć się w trudnych momentach.
Organizuj zabawy oswajające lęk – poprzez zabawę można w bezpiecznych warunkach ćwiczyć strategie radzenia sobie z niepokojem.
Pozwól dziecku mówić o swoich lękach – rozmowy pomagają dziecku zrozumieć swoje emocje i uczą, jak sobie z nimi radzić.
Nie unikaj sytuacji lękowych – stopniowe oswajanie bodźców wywołujących strach pozwala dziecku zyskać nad nimi kontrolę.
Jeśli lęk dziecka jest bardzo nasilony i utrudnia codzienne funkcjonowanie, warto skonsultować się z psychologiem, który pomoże dobrać odpowiednie metody wsparcia.
Zapraszam do kontaktu:
Anna Mróz-Kaźmierczak, psycholog